One year since the unjust killing of Shoaib Khan (Untitiled) (07/01/26)

 

(ελληνοκυπριακά πουκάτω)

Yesterday marked one year since the unjust killing of Shoaib Khan. We gather at Eleftherias square to mourn his life collectively and to honour his memory. We refuse to accept the deaths of people who come to Cyprus in search of safety, dignity, and a better future, only to encounter violence and brutality. Shoaib, at 24 years of age, was shot in the back because he was trying to provide for himself and his family. His killing was not an accident, and it was not inevitable. It was the result of systemic and social violence that surrounds us.

This is not an isolated incident. We remember Shoaib alongside the many others whose lives have been taken because of border policies, racism, and dehumanisation. Their stories are connected, and so is our responsibility to speak their names and demand justice. Migrant workers carry out some of the most difficult and labour-intensive work in our society, yet they are denied safety, rights, and respect. We demand dignity and equal treatment for all—migrant and local workers alike.

We come together to grieve, to remember, and to stand against the violence that continues to claim lives.

Crossing borders is not a crime, establishing them and taking lives away to defend them is.

The vigil included a message from Shoaib's family, text readings in English, Greek, Urdu, French, Turkish, two messages from other migrant workers and a short prayer for Shoaib.

***

Χτες έκλεισε ένας χρόνος που την άδικη δολοφονία του Shoaib Khan. Εμαζευτήκαμε στην Πλ. Ελευθερίας για να θρηνήσουμε συλλογικά τη ζωή του τζιαι να τιμήσουμε τη μνήμη του. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε τους θανάτους ανθρώπων που έρκουνται την Κύπρο ψάχνοντας ασφάλεια, αξιοπρέπεια τζιαι ένα καλλύττερο μέλλον, για να έβρουν βία τζιαι βαρβαρότητα. Ο Shoaib, 24 χρονών, επυροβολήθηκε πισώπλατα επειδή επροσπαθούσε να παρέχει για τον εαυτό του τζιαι την οικογένεια του. Ο θάνατός του εν ήταν ατύχημα, ούτε ήταν αναπόφευκτος. Ήταν το αποτέλεσμα της συστημικής τζιαι κοινωνικής βίας που μας περιβάλλει.

Εν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Θυμούμαστε τον Shoaib πλάι στους πολλούς άλλους που οι συνοριακές πολιτικές, ο ρατσισμός, η απανθρωποποίηση, εστοιχίσαν τους τη ζωηή. Οι ιστορίες τους συνδέουνται, τζιαι εν χρέος μας να λέμε τα ονόματά τους τζιαι να απαιτούμε δικαιοσύνη. Οι μετανάστριες εργάτριες κάμνουν κάποιες που τες πιο δύσκολες δουλειές της κοινωνίας μας, η οποία αρνείται να τους δώκει ασφάλεια, δικαιώματα τζιαι σεβασμό. Απαιτούμε αξιοπρεπείς συνθήκες τζιαι ίση μεταχείριση μεταξύ ούλλων των ντόπιων τζιαι ξένων εργαζομένων.

Μαζευκούμαστε για να θρηνήσουμε, να θυμούμαστε τζιαι να στεκούμαστε ενάντια στη βία που συνεχίζει να στοιχίζει ζωές.

Το να περνάς τα σύνορα ένεν έγκλημα, έγκλημα εν το να τα χαράσσεις τζιαι να στερείς ζωές για να τα υπερασπιστείς.

Η συγκέντρωση μνήμης περιλάμβανε μήνυμα που την οικογένεια του Shoaib, διάβασμα κειμένου στα Αγγλικά, Ελληνικά, Urdu, Γαλλικά, Τουρκικά, θκυο μηνύματα που άλλ@ μετανάστ@ εργαζόμεν@ τζιαι μια σύντομη προσευχή για τον Shoaib.